- Smatra se najboljim i najskupljim filmom snimljenim u socijalističkoj Jugoslaviji.

- Bio je nominovan za Oskara 1969. u kategoriji za najbolji strani film.

- Na premijeri filma održanoj 29. novembra 1969. na otvaranju sarajevskog kulturno-sportskog centra Skenderija. Pored Tita i filmske ekipe, navodno su prisustvovali su i Sofija Loren i Omar Šarif.

- Bitka na Neretvi“ je nakon filma „Spartak“ Stenlija Kjubrika svrstana među istorijske filmske spektakle po utrošenim sredstvima i broju statista.

- Imao najveću gledanost u bivšoj SFRJ sa oko 4,5 miliona gledalaca, dok ga je u više od osamdeset zemalja svijeta vidjelo 350 miliona gledaoca.

- Film je sniman 18 mjeseci.

- Sponzoriralo ga je 58 privrednih kompanija.

- U njemu je učestvovao kombinovani puk tadašnje JNA sa 10.000 vojnika, uništena su četiri posebno konstruisana sela, jedna tvrđava, a dva puta je miniran gvozdeni most na Neretvi. 

- Prema službenim procjenama, film je koštao 4,5 miliona dolara, dok su američki izvori navodili cifru od 12 miliona dolara.

- Juna 2010. godine, na 32. Međunarodnom filmskom festivalu u Moskvi, u konkurenciji 120 filmova svjetske kinematografije uvršten je u deset najvažnijih filmova o Drugom svjetskom ratu

- Poster za film je napravio Pablo Pikaso.

- Film je bio projekat u kojem su učestvovali udruženi jugoslovenski producenti, iako je u najvećem dijelu bio projekt „Jadran filma“ koji je angažovao najveći broj svojih tehničara. Pored njih tu su bili i italijanski, nemački i engleski partneri, kao i Junajted Komonvelt, tada jedna od najvećih producentskih kuća na svijetu. U to vrijeme Bitka na Neretvi, u produkcijskom smislu, je bila najveći evropski film.

- Lik Mikelea Rive (tumačio ga je Franko Nero), zasnovan je na stvarnom istorijskom liku, italijanskom kapetanu Mariju Rivi koji je nakon kapitulacije Italije prešao na stranu partizana i poginuo boreći protiv Nijemaca 18. oktobra 1943. Priču o njegovom prelasku na stranu partizana i pogibiji u borbi protiv Nijemaca, scenaristi su transponovali u februar i mart 1943. Isto tako, lik Vlade (tumačio ga je Jul Briner), je takođe zasnovan na stvarnoj ličnosti, inženjeru Vladimiru Smirnovu.

- Scena rušenja pravog mosta preko Neretve snimala se 18. decembra 1968. ali nijedan kadar nije ušao u film, jer se po miniranju mosta podigla velika prašina od koje nije moglo da se snima. Ova scena je kasnije ponovljena na maketama u jednom čehoslovačkom studiju.

- Njemački Tigar I tenkovi koji su se pojavili u filmu su zapravo prepravljeni sovjetski tenkovi T-34 koji su stručnjaci JNA preradili za potrebe filma (iako se tenkovi Tigar i nisu koristili na jugoslovenskom ratištu). Ovi tenkovi su se kasnije pojavili i u američkom filmu „Ratnici“ Brajana Hatona iz 1970. sa Klintom Istvudom i Donaldom Saderlandom u glavnim ulogama, koji je snimljen u Jugoslaviji, i „Sutjesci“ Stipe Delića iz 1973.

- Jul Briner (Vlado) i Orson Vels (četnički senator) su umrli istog dana 10. oktobra 1985.

- Jugoslovenska kinoteka je, u skladu sa svojim ovlašćenjima na osnovu Zakona o kulturnim dobrima, 28. decembra 2016. godine proglasila sto srpskih igranih filmova (1911-1999) za kulturno dobro od velikog značaja. Na toj listi se nalazi i film "Bitka na Neretvi".

Boris Dvornik je pričao :

"Bata i ja smo mogli boga popiti, dok je Ljubiša Samardžić bio drugačiji, popije dva deci vina i ode kući. Nikada neću zaboraviti kada smo snimali film "Bitka na Neretvi". Nas trojica smo bili zajedno u sobi. Samardžić i ja smo odmah nakon večere legli da spavamo jer smo sutradan morali da snimimo jednu veoma napornu scenu u kojoj se pod punom ratnom opremom penjemo uz most.

Bata je sutradan imao slobodan dan i otišao je da pije. Ali, valjda smo mu nedostajali, tek se u jednom trenutku pojavio u našoj sobi i ubedio nas da zbog rođendana jednog člana ekipe, radi reda, siđemo na po jednu, samo da se kucnemo. Eh, ta jedna. Kucali smo se sve do jutra. Galamili smo, pravili nered i budili ljude. Pred zoru smo onako pijani celu sobu demolirali, polomili smo i sto i ormare.

Reditelj Veljko Bulajić je poludeo kad nas je video. Sećam se, čovek ulazi u našu sobu, Ljubiša i ja ležimo, a Bata uzeo nogu od stola i kao svira violinu. Počeo je da viče na nas, da nas grdi. A Bata će njemu: "Šta se dereš?! Je l’ vidiš da sviram!" Sutradan nam se reditelj pošteno osvetio za sve. Terao nas je da se, onako mamurni, deset puta penjemo uz most, da bi nam tek na večeri otkrio da je prilikom trećeg ponavljanja scene sve bilo perfektno odrađeno."