Živko Nikolić bio je crnogorski i jugoslovenski filmski i televizijski reditelj i scenarista.
Završio je Umjetničku školu u Herceg-Novom i Akademiju za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu. Upisao je glumu ali se cijelog života bavio režijom. Volio je naturščike, poput Savine Geršak. I sam je bio rediteljski naturščik, sa završene dvije godine glume.
Snimao je kako dokumentarne filmove tako i dugometražne filmove, televizijske filmove i TV serije. Prve dokumentarne filmove Nikolić je snimio 1968. godine. Bili su to “Blaženi mirotvorci” i “Sebi za života”. Svoj prvi film “Beštije” snimio je 1977. godine, “Jovanu Lukinu” dvije godine kasnije, a “Smrt gospodina Goluže” 1980. godine.
Radnja njegovih filmova je uglavnom smještena u ruralna podneblja planinske i dijelom primorske Crne Gore, u krajeve iz kojih je i sam poticao. U svojim filmovima je prikazivao patrijarhalni moral, položaj žene, odnos supružnika, nazore stanovnika i tome slično. Sa druge strane, uspjevao je i da u filmovima smještenim u ruralnim krajevima Crne Gore, postavi alegorije mnogo univerzalnijih tema. Tako, na primer, u filmu "Čudo neviđeno" prikazuje pogubnost utopističke ideologije.
Dobitnik je preko tridesetak nagrada na našim i međunarodnim festivalima.
Umro je 2001. godine u Beogradu, Srbija. Sahranjen u rodnim Ozrinićima. Bio je oženjen glumicom Vesnom Pećanac sa kojom ima dva sina, Petra i Luku. Rođeni brat mu je scenarista i glumac Dragan Nikolić.
