Branko Tatić je bio srpski filmski i pozorišni glumac.
Gimnaziju je završio u Beogradu, gdje je 1923. pohađao privatnu Glumačku školu. Na Pravnom fakultetu u Beogradu je studirao i apsolvirao prava, ali nije diplomirao jer se opredjelio za glumački poziv. Glumom je počeo da se bavi u Narodnom pozorištu u Beogradu, gdje je honorarno igrao 1927/28. Na glumačkom usavršavanju je, od 1928. do 1930, bio u Filmskom studiju Frica Langa u Berlinu, gde je igrao jednu ulogu u nijemom filmu (Krupije u Alraunu).
Po povratku u Jugoslaviju igrao je po jednu sezonu u Srpskom narodnom pozorištu i u Narodnom pozorištu u Beogradu. Od 1933. je nastupao u Skoplju sve do izbijanja rata, kada je mobilisan. Ubrzo je zarobljen i odveden u zarobljeništvo u Nirnberg, ali se već 1942. vratio kući. Po povratku u Niš radio je u Narodnom pozorištu od 1942. do 1945, kada je ponovo došao u SNP, u kojem je bio član do smrti sa pauzom od jedne sezone (1952/53), koju je proveo u Sremskoj Mitrovici. Bio je karakterni i komični glumac. Pripadao je glumcima stare realističke škole. Na sceni je bio prirodan i spontan, izrazitih glumačkih mogućnosti, sa razvijenim smislom za poniranje u psihu likova, koje je tumačio i gradio do najsitnijih detalja.
Oprobao se i kao pjevač (Moric Švind u opereti Tri devojčice), ali i kao reditelj: u SNP je režirao „Jubilej” i „Šareni program broj 1”. Igrao je i u prvim posleratnim domaćim filmovima; 1960. je u Puli osvojio Zlatnu arenu za epizodne uloge u filmovima Deveti krug i Tri Ane. Sa suprugom Hristinom, koja je bila glumica i inspicijent, imao je dva sina od kojih je Josif takođe bio glumac.
