U Beogradu se pojavljuje još jedna legenda kriminala, davitelj, čije su žrtve djevojke koje ne vole karanfile. Policijski inspektor Ognjen Strahinjić pokušava da riješi slučaj, ali situaciju dodatno komplikuju mladi pjevač Spiridon Kopicl, koji je izgleda u telepatskoj vezi sa daviteljem i njegova simpatija, novinarka Sofija Mačkić, koja cijeloj priči daje neželjeni publicitet...
Knjiga „U brdima, horori: srpski film strave“ autora Dejana Ognjanovića, koja se bavi srpskim horor filmom, obrađuje i film „Davitelj protiv davitelja“. Film je okarakterisan kao parodija, odnosno „postmoderna sprdnja“. U knjizi se navodi da je to prvi film takvog žanra u Srbiji, a po kvalitetu i jedini, jer film „Vampiri su među nama“ Zorana Čalića, prema mišljenju autora ne zaslužuje čak ni detaljniju analizu. Međutim, autor priznaje da četvrti Šijanov film nije postigao uspeh njegovih prethodnih filmova u vreme kada se pojavio, zbog svog „urbanog aspekta“ i „previše pomerenog nivoa stilizacije i žanrovske persiflaže“. Ipak, film je vremenom dostigao kultni status. U ovom filmu ima i mnogo više horora, koji je po mišljenju autora knjige, najviše zasluga koscenariste Nebojše Pajkića. Navode se i uticaji inostranih ostvarenja poput filmova italijanskih autora, Hičkokovog Psiha, kao i drugih američkih trilera poput „Bostonskog davitelja“ iz 1968.
Zaplet je okarakterisan kao mračan i ciničan. Međutim, u intervjuima, Pajkić je odbijao da prihvati da je film po žanru komedija, pa je čak i tvrdio da se veoma trudio da bude suprotno. Pri tome se pozivao na svoje filmsko iskustvo, stečeno u sadržajima filmova, koje je pretpostavio životnom iskustvu. Prema kritičaru Severinu Franiću je upravo to bio ključni nedostatak filma. Po njegovom mišljenju, film „Ko to tamo peva“ je upravo zato superiorniji kao „film inspiracije“, nasuprot Davitelju kao „filmu iskustva“. Doduše, isti kritičar je okarakterisao Šijana kao neprikosnovenog profesionalca, ali smatra da je ovim filmom prešao granicu i distancirao se od sopstvene „filmofilske i sinematičke senzibilnosti“.
Davitelj je podelio kritičare u Srbiji, ali je uglavnom dobio negativne recenzije, što nije iznenadilo autore filma. Ognjanović smatra da je to zbog toga što je film ipak bio inovativan i sami kritičari nisu imali neku referentnu vrednost sa kojom bi ga uporedili. Tako je došlo i do toga da ga Mirjana Bobić i Milomir Marić upoređuju sa ostvarenjima Polanskog, koga Pajkić, po sopstvenim rečima, jedva i da je respektovao. U inostranstvu film je, očekivano, prošao mnogo bolje, a prikazan je i na filmskom festivalu u San Francisku sredinom osamdesetih, gde je po rečima jednog poete doživljen kao dobar, duhovit i upečatljiv.
Izvor ; Wikipedia
