Jovan Rančić je bio srpski filmski i pozorišni glumac. Takođe se bavio scenografijom i režijom, pri čemu su mu specijalnost bili dječiji filmovi.
Diplomirao je glumu 1974. na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Još od gimnazijskih dana, član je đačke dramske grupe. Prvu filmsku ulogu, zajedno s drugim studentima Visoke filmske škole, glumi u Barba Žvani (1949). Nakon toga, igra manje epizodne uloge u velikom broju filmova: od Stojana Mutikaše (F. Hanžeković, 1954), Njih dvojice (Ž. Skrigin, 1955) i Poslednjeg koloseka (Ž. Mitrović, 1956) do Živeti kao sav normalan svet (M. Radivojević, 1982).
Privučen režijom, 1969. realizira kratkometražni dokumentarni film Zahvalnost, o ljekaru, koji čitavo selo Roma spašava od strijeljanja, a potom stiče iskustvo kao asistent i pomoćnik reditelja u cjelovečernjim igranim filmovima, posebno u Vuku samotnjaku (1972, i glumac). Iskazavši u njemu afinitet za rad s djecom, počinje se baviti dječjim filmom. Već prvencem Dečak i violina (1975), o muzički nadarenim dječacima u domu djece palih boraca, osvaja Srebrnu nagradu u konkurenciji filmova za djecu i omladinu na festivalu u Moskvi. Priznanja mu donose i sljedeći filmovi: Posljednja trka (1979), o djeci koja s hipodroma spašavaju konja određenog za klaonicu, i Mahovina na asfaltu (1983), o naporu seoskog dječaka, đaka-pjesnika, da u velikom gradu nađe svoje mjesto. O starosti i samoći koju oplemenjuju djeca govori njegov najnoviji film Suncokreti (1988).
Bio je u braku sa glumicom Alenkom Rančić
