-Ovaj film je inspirisan istinitim događajem jer je zaista istorijska činjenica da je taj autobus dolazio tog dana i da su njegovi putnici bili sličnih sudbina, rješeni da stignu u Beograd,

- Veći dio filma sniman je u Deliblatskoj pješčari. Prema Šijanu, glumci su se okupljali ispred crkve Sv. Marka u Beogradu i minibusevima odlazili na lokacije za snimanje,

- Bogdan Diklić zbog rada u pozorištu nije mogao da prihvati ulogu Miška koju je dobio Aleksanar Berček.

- Ljubiša Samardžić je odbio jednu ulogu u ovom filmu, navodno pjevača, koju je u posljednjem trenutku prihvatio Dragan Nikolić.

- Jednu od najvećih misterija predstavlja lik stare žene koja sjedi na kraju autobusa. Postoje velike nesuglasice u vezi sa tim da li je njeno prisustvo spontano ili simbolično. Naime, prema pojedinim analitičarima, njena pojava simboliše nadolazeću smrt, o čemu svjedoči i činjenica da je ona tek sporadično prisutna, da nije dio radnje, te da je u autobusu od pre prve stanice. Ipak, u jednom razgovoru sa studentima Fakulteta dramskih umetnosti, reditelj Slobodan Šijan je indirektno odbacio ove tvrdnje, objašnjavajući da je želio da scena sadrži lika kome ne mora naročito da se posveti kao ostalim likovima, te je njeno sporadično "odsustvo" pripisao lošem osvetljenju. U istom razgovoru, Šijan je istakao da je za ovu "ulogu" angažovana obična starica Đenadija Rogić (1896-1991) iz sela između Beograda i Deliblatske peščare,

- Radnja filma Ko to tamo peva smještena je u 5. april 1941, dakle Velika Subota i uskršnji post, a pravoslavni sveštenik konzumira meso s roštilja,

- U sred snimanja, ekipi je oduzeta kamera Filmskih novosti jer je bila potrebna za snimanje Titovih putovanja, te je snimanje nastavljeno starom kamerom,

- Peć sa čunkom, u autobusu, ložena je, osim drvima, i krpama kako bi dim bio vidljiviji,

-  Čuveni tekst našeg proslavljenog dramaturga Dušana Kovačevića, iz kojeg je proistekla ideja o snimanju filma „Ko to tamo peva“, prvobitno je bio namjenjen Goranu Paskaljeviću a ne Šijanu.

- Uloga starca koji ide da posjetu sina u Beogradu, a koju je maestralno odglumio Mića Tomić, trebalo je da bude noseća uloga u filmu pisana ni manje ni više za legendarnog Miju Aleksića,

- „Ko to tamo peva“ je isprva zamišljen kao televizijska drama od pedeset minuta, a sam scenario je do svoje konačne verzije doživio više prepravki (primera radi, prvo je bilo zamišljeno da autobus voze dva brata, da bi poslije bilo ispravljeno da to budu otac i sin…),

- Snimanje je počelo 4. aprila 1980, a posljednja klapa je pala dvadeset dana kasnije. Zbog izrazito malog budžeta radilo se ubrzanim tempom (dvadeset sati dnevno!), a radi uštede troškova cjelokupna ekipa nije imala smještaj, već je svakim danom putovala mini-busom od Crkve Svetog Marka u Beogradu do Delibladske peščare i nazad,

- Cjelokupan film je sniman redom, od početne scene do poslednjeg kadra, što je, kako ističu filmski stvaraoci, prava rijetkost prilikom pravljenja filmova,

- U čuvenoj sceni „zvaću decu“ ulogu nepopustljivog seljaka glumi naturščik čika Stanojle, inače limar po struci. U momentu kada kreće da zove svoju decu „decoooooo“, Šijan ga zbunjeno priupita zašto odvojeno uzvikuje O, pa O, pa O, da bi mu čika Stanojle rekao da tako piše u tekstu. Šijan je, hvala nebesima, imao dovoljno rediteljskog sluha da ne koriguje dotičnu scenu,

- Inače, izrazito visok momak koji u filmu buši gume autobusa je Milovan Tasić Tasa (214 cm), traktorista iz Inđije i član šampionske generacije KK Radnički sa Crvenog krsta (1973),

- Scena kada Pavle Vuisić ispušta „čiču“ urađena je bez ikakvih filmskih efekata, što će reći, čika Stanojle je dobrano grunuo o zemlju. Kada je Šijan to zamerio Pavlu, jer je reč o sitnom, starijem čoveku, Pavle je u svom maniru odgovorio: „Neka, žilav je on a i treba nam to tako.“,

-  Postoji urnebesno predanje sa snimanja povodom scene kada Bata Stojković izlazi iz Tise. Naime, pošto je cio film snimljen tokom nezgodnog aprila, Tisa je tih dana bila izrazito ledena. Bata je, čuvši od nekoga iz snimateljske ekipe da se profesionalni ronioci štite od hladnoće tako što se premazuju guščijom mašću, odbio da uđe u ledenu Tisu dok mu ne nabave tu famoznu guščju mast. Taj redak produkt u tom trenutku nije mogao nigdje drugo da se nađe osim u Beogradu, za šta, zbog ubrzanog procesa snimanja, jednostavno nije bilo vremena. Bata je prznički ostao pri svom, zbog čega je cio film došao u pitanje. Tada na scenu stupa Pavle Vusić: slušajući prenemaganje svog kolege sa jednog mjesta gdje je tokom pauze – a šta drugo kada je Paja u pitanju – sedeo i ispijao vino, konačno mu je prekipelo, pozvao je jednog radnika, dao mu novac i rekao da ode do najbližeg sela i kupi svinjsku mast! Potom je preko kutijie sa mašću prelepio papir s natpisom Guščja mast i dao je Bati. Bata se namazao i ušao u Tisu, a snimanje je konačno opet moglo da se nastavi svojim tokom,

- Uloga šlager pjevača koju u filmu tumači Dragan Nikolić napisana je kao svojevrsni omaž reditelju Živojinu Pavloviću i Draganu Nikoliću za ulogu Džimija Barke u njihovom zajedničkom filmu „Kad budem mrtav i beo“,

- Čuvena scena na kraju filma kada putnici prebijaju dvojicu cigančića, trebalo je da bude snimljena u krupnom kadru. Upravo zbog toga, scena batinjanja morala je biti što realističnije prikazana, a Bata Stojković je to doslovce bukvalno shvatio. Opalio je šakom nesretnog cigančića tako jako, da je ovom potekla krv iz nosa, zbog čega je uplakan i prestrašen pobjegao sa snimanja usred snimajuće scene. Jedva su ga posle našli, skrivenog negdje čak u Pančevu, a Bata mu se izvinio putem ogromne bombonjere i obećanja da više neće da ga bije. Vratili su se na „mesto zločina“ i konačno priveli snimanje kraju,

- U završnoj sceni u filmu, kada autobus konačno stiže u Beograd po kojem pljušte granate, postojala je i druga verzija kraja koja je u potonjoj montaži izbačena. Te scene su poslije iskorišćene u Kusturičinom filmu „Underground“ (arhivski snimci bombardovanja Beograda 6. aprila 1941, životinje iz zoološkog vrta koje slobodno šetaju gradom…),

- Slobodan Šijan je ispričao za scenografa Veljka Despotovića: "Da nije bilo Veljka Despotovića i njegove ekipe, ko zna kako bi izgledao film 'Ko to tamo peva'. Sećam se, tražio sam mu autobus sa 'nosom' i zadnjim vratima, kao pre rata. I on ga je dopremio iz Slovenije, gde je korišćen za snimanje filma Živojina Pavlovića 'Doviđenja u sledećem ratu'. Autobus je stigao samo nekoliko dana pre snimanja, vojnički zelene boje, sa sicevima. Bio sam očajan. Pomislio sam: Ko zna kako će to izgledati. Kad sam došao na snimanje, Veljkov patiner čika Miladin stajao je pored autobusa i četkom nanosio poslednje nijanse blata, rđe i prašine na već ofarbani i pripremljeni autobus, uz budan Veljkov nadzor. Autobus je izgledao savršeno! Veljko mi je napravio glavnog glumca"!

- Jugoslovenska kinoteka je, u skladu sa svojim ovlašćenjima na osnovu Zakona o kulturnim dobrima, 28. decembra 2016. godine proglasila sto srpskih igranih filmova (1911-1999) za kulturno dobro od velikog značaja. Na toj listi se nalazi i film "Ko to tamo peva"