Svetlana Bojković je diplomirala na Akademiji za pozorište, film, radio, i televiziju u Beogradu 1970. godine. Ostvarila je veliki broj uloga u pozorištu, kao i na filmu i na televiziji.
Gluma joj je od djetinjstva bila velika ljubav, pošto su je redovno vodili na predstave prvo u Marionetsko pozorištu, zatim u „Pozorištu Boško Buha“. Sa 16. godina je počela da glumi u Amaterskom pozorištu „Dadov“, a nakon što je maturirala prijavila se za polaganje prijemnog ispita na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Za polaganje ju je spremao glumac i njen tadašnji dječko Miloš Žutić. Uspjela je da upiše Akademiju u klasi profesora Predraga Bajčetića. S njom u klasi su bili Petar Božović, Ljiljana Lašić i Branko Milićević. Već na drugoj godini fakulteta dobila je prvu pozorišnu ulogu. Reč je o predstavi „Đido“ koju je sa kolegom Petrom Božovićem igrala u Beogradskom dramskom pozorištu.
Karijeru je započela 1967. godine, filmom “Jednog dana moj Jamele”,, da bi deset godina kasnije ostvarila svoj najveći uspjeh na filmu, zahvaljujući ulozi Mike u socijalnoj drami “Pas koji je voleo vozove”. Ceca je devedesetih svakako bila najveća domaća televizijska zvijezda zahvaljujući ulogama u izuzetno popularnim TV serijama Siniše Pavića, najprije kao Emilija Popadić u Boljem životu, zatim kao sestra Antonija u Srećnim ljudima, i na kraju kao Valerija Gavrilović u Porodičnom blagu.
Iz braka sa glumcem Milošem Žutićem za koga se udala 1968. godine, ima kćerku, takođe glumicu Katarinu Žutić (1972). 1983. godine, dok je još formalno bila u braku sa Žutićem, Svetlana se zaljubila u reditelja Ljubomira Mucija Draškića sa kojim se vjenčala 1990 i živjela sve do njegove smrti. Nekoliko godina kasnije, upoznala je diplomatu Slavka Kruljevića za koga se udala 2011. godine.
