Bekim Fehmiju je bio jugoslovenski glumac, albanskog porijekla.
Njegovom ocu, jedanom od glavnih ljudi ustanka albanskog naroda protiv Turaka 1912, nijedna vlast nikada nije oprostila što se posvetio prosvećivanju albanskog naroda. Zbog insistiranja na tome, Bekimov otac često je bio proganjan, a jednom prilikom čak je bio osuđen i na smrt. Na sreću, kaznu je izbjegao preseljenjem iz Đakovice u Sarajevo, ali na ovaj postupak, između ostalog, navela ga je i loša materijalna situacija.
"Majka me je rodila u košuljici, u ponedeljak 1. juna 1936. u šest i trideset po podne, u Sarajevu, u ulici Nova mahala br. 6... Ja, Bekim, što znači blagoslov, posljednji sam od muške djece. Imam veliku i gotovo uvijek ošišanu glavu... Mene svi vole i uvek se raduju kad me vide, daju mi novac da kupim sladoled ili salep (slatki napitak), na primer advokat sa Papaz-čaršije ili moj ujak Mazlum," napisao je Bekim u memoarskom romanu "Blistavo i strašno" objavljenom 2001. godine.
Nakon što se 1941. raspala ondašnja Kraljevina Jugoslavija, a Bosna postala deo Nezavisne Države Hrvatske, Bekimova porodica ponovo pakuje kofere i nakratko odlazi u Skadar, koji je bio pod italijanskom vlašću, a odatle u Prizren. Baš u tom gradu, svili su svoje porodično gnijezdo i pustili korjene, a legendarni glumac i njegova braća i sestre, u tom gradu, završili su osnovnu školu i gimnaziju.
Oslobođenje od Nijemaca, porodici Fehmiju, nije donijelo spokoj, pa je njegov otac često hapšen od strane vladajućih komunista, kojima se nisu dopadali njegovi prosvetiteljski poslovi. Kada je maturirao u prizrenskoj gimnaziji, Bekim se preselio u Beograd, gdje je studirao Fakultet dramskih umetnosti od 1956. do 1960. godine, u klasi profesora Mate Miloševića.
Na glumu su ga primili iz prvog pokušaja, pošto je prije toga bio član Oblasnog pozorišta u Prizrenu, ali pošto je govorio isključivo albanski jezik, uslov je bio da nauči srpsko-hrvatski, što je on ubrzo i učinio. Bio je izuzetno talentovan, a profesor Milan Đurić stalno ga je bodrio da napreduje i bude što bolji, a Bekim ga je bespogovorno slušao. Međutim, odlukom političara, a najvjerovatnije zbog aktivnosti njegovog oca, na samom početku bila mu je oduzeta stipendija Prištinskog pozorišta.
Krajem osamdesetih godina, u Beogradu je počela antialbanska kampanja. Paljene su pekare i poslastičarnice, koje su bile u vlasništvu Albanaca, a ostala je urbana legenda da je glumac namjerno tamo provodio vrijeme, kako bi na neki način prkosio srpskim nacionalistima. To stanje u Jugoslaviji ga je mnogo mučilo, pa je odlučio da se povuče iz javnog života. Posljednju predstavu odigrao je 1987. godine, a poslije toga je snimio još samo jedan film. Na premijere predstava u JDP-u odlazio je tek povremeno na nagovor supruge. Kada je 2010. godine doživeo moždani udar, nije više izlazio iz njihovog porodičnog doma na Zvezdari. 15. juna iste godine je izvršio samoubistvo, u svojoj radnoj sobi, ostavivši oproštajno pismo svojoj supruzi, u kojem je navodno pisalo „Mnogo te volim, ali za mene život više nema smisla“.
Kremiran je nekoliko dana kasnije, na Novom groblju u Beogradu, a Branka i sinovi su njegov prah posuli u reku Bistricu u Prištini, gdje je proveo najlepše dane djetinjstva i rane mladosti. Svoje odrastanje opisao je u knjizi „Blistavo i strašno“, koju je objavio 2001. godine. Drugi nastavak njegove autobiografije objavila je njegova porodica 2012. godine.
Snimio je mnoštvo filmova i bio prvi kosovski Albanac, koji je postao pozorišni i filmski glumac. Imao je niz uloga, koje su promijenile istoriju kinematografije Jugoslavije i ostavio je neizbrisiv trag svojim rolama u inostranstvu.
Bio je prvi izbor za ulogu "Čoveka bez imena" u filmu Serđa Leonea "Dobar, loš, zao", koja je na kraju pripala Klintu Istvudu. Zašto do toga nije došlo, čućete iz proverenog izvora, od mog sledećeg gosta u podkastu koji ga je poznavao.
Inače on je jedan od rijetkih naših glumaca, koji je ostvario inostranu karijeru. U Italiji je bio velika zvezda, glumio je Odiseja.
Bekim Fehmiu je 1971. glumio glavnu ulogu u vro ozbiljnom vesternu "The Deserter" (režija Bart Kenedi, koji je bio scenarista i režirao mnoge vesterne, s Džonom Vejnom). U tom filmu glumi zajedno sa Ričardom Krenom, poručnik iz "Ramba", prevareni muž iz "Telesne strasti".
Bio je ujedno i prvi istočnoevropski glumac, koji je zaigrao u Holivudu tokom trajanja Hladnog rata. Govorio je devet jezika, na njegov šarm je pala i jedna od najlepših žena Ava Gardner koja je bila zaljubljena u njega. Nastupao je sa brojnim filmskim zvijezdama, kao što su Džon Hjuston, Ava Gardner, Šarl Aznavur, Irena Papas, Klaudija Kardinale, Olivija de Hevilend, Robert Šo, Fernando Rej, Dirk Bogard i Kendis Bergen
Bio je u braku s glumicom Brankom Petrić, s kojom je imao dva sina Uliksa i Hedona. Uliks Fehmiu je takođe glumac.
