Diplomirao je na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu — odsek filmska i TV montaža.
Od prvog filma „Kaži zašto me ostavi” iz 1993. godine, pa sve do posljednjeg filma „Krugovi“ Glušac je oblikovao domaći film vještim i prepoznatljivim montažerskim stilom.
Poslije uspjeha debitantskog filma “Kaži zašto me ostavi” iz 1993, ostao je dvije godine duže da radi kao asistent na FDU. Predavanja koja je tamo držao i danas se prepričavaju među ono malo montažera koji su imali sreću da studiraju kod Marka. Njegov metod rada je bio jednostavan: studente je odmah gurao na „vatru”. Poslije 1995. za njega nije bilo mjesta na FDU i zaposlio se na Fakultetu za umetnost i dizajn. Kasnije se posvećuje montaži filmova i stigao je da učestvuje na skoro svakom boljem srpskom filmu.
Glušac je svojim montažerskim radom oblikovao rad mnogih velikih reditelja domaćeg filma, uspjevajući da doprinese ostvarenju zamisli autora dijametralno različitih senzibiliteta. Svojim radom, preciznim pristupom filmskim glumačkim ostvarenjima, Marko Glušac je u velikoj mjeri odgovoran i za formiranje nekih od najvećih filmskih glumaca kao što je Nebojša Glogovac.
U tragično prerano prekinutoj karijeri potpisao je montažu preko 30 filmova među kojima su neki od najznačajnijih filmova domaće kinematografije.
Umro je iznenada 2012. godine poslije teške bolesti i iza sebe je ostavio ženu i sina.
2015. godine Fondacija Marko Glušac je pokrenula i ustanovila nagradu Marko Glušac koja će se dodjeljivati svake godine za najboljeg montažera na Festivalu autorskog filma.
2016. godine, po ideji Marka Glušca, Miloš Radović je napisao scenario i režirao film Dnevnik mašinovođe.
Nikola Pejaković Kolja, koji je sarađivao sa Markom, posvetio mu je pjesmu Slika pokojnog druga na albumu 4 prsta (2018).
